غزل شمارهٔ 1567

ای روی تو عمر جاودانم

عمری ست که بی تو در فغانم

گر دست دهد هزار جانم

در پای مبارکت فشانم

ای ناگزران عقل و جانم

وی غارت کرده این و آنم

ای دیدن تو حیات جانم

نادیدنت آفت روانم

آمد بر من جهان و جانم

انس دل و راحت روانم

جانا، نظری که ناتوانم

بخشا، که به لب رسید جانم

از عشق در اندرون جانم

دردی است که مرهمی ندانم

گر در سر عشق رفت جانم

شکرانه هزار جان فشانم

تا با تو قرین شده‌ست جانم

هر جا که روم به گلستانم

ای جان لطیف و ای جهانم

از خواب گرانت برجهانم