غزل شمارهٔ 617
شاعر: رومی
Toggle stanza 1چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند
11
چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند
جان از پی آن باید تا عیش و طرب بیند
22
سر از پی آن باید تا مست بتی باشد
پا از پی آن باید کز یار تعب بیند
33
عشق از پی آن باید تا سوی فلک پرد
عقل از پی آن باید تا علم و ادب بیند
44
بیرون سبب باشد اسرار و عجایبها
محجوب بود چشمی کو جمله سبب بیند
55
عاشق که به صد تهمت بدنام شود این سو
چون نوبت وصل آید صد نام و لقب بیند
66
ارزد که برای حج در ریگ و بیابانها
با شیر شتر سازد یغمای عرب بیند
77
بر سنگ سیه حاجی زان بوسه زند از دل
کز لعل لب یاری او لذت لب بیند
88
بر نقد سخن جانا هین سکه مزن دیگر
کان کس که طلب دارد او کان ذهب بیند
زمین