غزل شمارهٔ 2189
شاعر: رومی
وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
قافیہ: اچهمیفریبیتو
صنف: غزل
صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1بازم صنما چه میفریبی تو
11
بازم صنما چه میفریبی تو
بازم به دغا چه میفریبی تو
22
هر لحظه بخوانیم کریمانه
ای دوست مرا چه میفریبی تو
33
عمری تو و عمر بیوفا باشد
ما را به وفا چه میفریبی تو
44
دل سیر نمیشود به جیحونها
ما را به سقا چه میفریبی تو
55
تاریک شدهست چشم بیماهت
ما را به عصا چه میفریبی تو
66
ای دوست دعا وظیفه بندهست
ما را به دعا چه میفریبی تو
77
آن را که مثال امن دادی دی
با خوف و رجا چه میفریبی تو
88
گفتی به قضای حق رضا باید
ما را به قضا چه میفریبی تو
99
چون نیست دواپذیر این دردم
ما را به دوا چه میفریبی تو
1010
تنها خوردن چو پیشه کردی خوش
ما را به صلا چه میفریبی تو
1111
چون چنگ نشاط ما شکستی خرد
ما را به سه تا چه میفریبی تو
1212
ما را بی ما چه مینوازی تو
ما را با ما چه میفریبی تو
1313
ای بسته کمر به پیش تو جانم
ما را به قبا چه میفریبی تو
1414
خاموش که غیر تو نمیخواهیم
ما را به عطا چه میفریبی تو

