غزل شمارهٔ 2833
شاعر: رومی
Toggle stanza 1سوی باغ ما سفر کن بنگر بهار باری
11
سوی باغ ما سفر کن بنگر بهار باری
سوی یار ما گذر کن بنگر نگار باری
22
نرسی به باز پران پی سایهاش همی دو
به شکارگاه غیب آ بنگر شکار باری
33
به نظاره و تماشا به سواحل آ و دریا
بِسِتان ز اوجِ موجش دُرِ شاهوار باری
44
چو شکار گشت باید، به کمند شاه اولی
چو برهنه گشت باید، به چنین قمار باری
55
بکشان تو لنگ لنگان ز بدن به عالم جان
بنگر ترنج و ریحان گل و سبزه زار باری
66
هله چنگیان بالا ز برای سیم و کالا
به سماع زهرهٔ ما بزنید تار باری
77
به میان این ظریفان به سماع این حریفان
ره بوسه گر نباشد برسد کنار باری
88
به چنین شراب ارزد ز خمار خسته بودن
پی این قرار برگو دل بیقرار باری
99
ز سبو فغان برآمد که ز تَفِّ مِی شکستم
هله ای قدح به پیش آ بِسِتان عقار باری
1010
پی خسروان شیرین هنر است شور کردن
به چنین حیات جانها دل و جان سپار باری
1111
به دکان عشق روزی ز قضا گذار کردم
دل من رمید کلی ز دکان و کار باری
1212
من از آن درج گذشتم که مرا تو چاره سازی
دل و جان به باد دادم تو نگاه دار باری
1313
هله بس کنم که شرحش شه خوش بیان بگوید
هله مطرب معانی غزلی بیار باری