غزل شمارهٔ 2107
Toggle stanza 1جان منی، جان منی، جان من
11
جان منی، جان منی، جان من
آن منی، آن منی، آن من
You are my life, you are my life, my life; you are my own, you are my own, my own.
22
شاه منی، لایق سودای من
قند منی، لایق دندان من
You are my king, worthy of my passion; you are my candy, worthy of my teeth.
33
نور منی، باش در این چشمِ من
چشم من و چشمهٔ حیوان من
You are my light; dwell within these eyes of mine, O my eyes and fountain of life!
44
گل چو تو را دید، به سوسن بگفت
«سرو من آمد به گلستان من»
When the rose beheld you, it said to the lily, “My cypress tree came to my rose garden.”
55
از دو پراکنده، تو چونی؟ بگو
زلف تو و حال پریشان من
Say, how are you in respect to two scattered things! your hair, and my distracted state?
66
ای رسنِ زلفِ تو پابند من
چاه زنخدان تو زندان من
The rope of your hair is my shackle, the well of your chin is my prison.
77
دستفشان، مست، کجا میروی؟
پیش من آ، ای گل خندان من!
Where are you going, drunk, shaking your hands? Come to me, my laughing rose!
زمین