غزل شمارهٔ 1621
Toggle stanza 1چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم
11
چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم
نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم
22
چو رسول آفتابم به طریق ترجمانی
به نهان از او بپرسم به شما جواب گویم
33
به قدم چو آفتابم به خرابهها بتابم
بگریزم از عمارت سخن خراب گویم
44
به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتم
به میانه قشورم همه از لباب گویم
55
من اگر چه سیب شیبم ز درخت بس بلندم
من اگر خراب و مستم سخن صواب گویم
66
چو دلم ز خاک کویش بکشیده است بویش
خجلم ز خاک کویش که حدیث آب گویم
77
بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرخ
تو روا مبین که با تو ز پس نقاب گویم
88
چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن
تو چو لطف شیشه گیری قدح و شراب گویم
99
ز جبین زعفرانی کر و فر لاله گویم
به دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم
1010
چو ز آفتاب زادم به خدا که کیقبادم
نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم
1111
اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد
به شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم
1212
بر رافضی چگونه ز بنی قحافه لافم
بر خارجی چگونه غم بوتراب گویم
1313
چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتم
چو خطیب خطبه خواند من از آن خطاب گویم
1414
به زبان خموش کردم که دل کباب دارم
دل تو بسوزد ار من ز دل کباب گویم