رباعی شمارهٔ 241

گفتم که لبت، گفت لبم آب حیات

گفتم دهنت، گفت زهی حبّ نبات

ای شوق لبت ز صبر من برده ثبات

تلخ از شکرین تبسمت کام نبات

خوشتر بود آب سوهن از قند و نبات

با وی چه سخن ز نیل و جیحون و فرات

در عالم بی زری که تلخ ست حیات

طاعت نتوان کرد به امید نجات

آن روح که بسته بود در نقش صفات

از پرتو مصطفی درآمد بر ذات

از نوح سفینه ایست میراث نجات

گردان و روان میانهٔ بحر حیات

العین لفقدکم کثیرالعبرات

والقلب لذکرکم کثیرالحسرات

ای خرمنت از سنبلهٔ آب حیات

انبار جهان پر است از تخم موات

ما عاشق عشقیم که عشق است نجات

جان چون خضر است و عشق چون آبحیات

ناگاه بروئید یکی شاخ نبات

ناگاه بجوشید چنین آب حیات