غزل شمارهٔ 74
Toggle stanza 1گر زان که نهای طالب جوینده شوی با ما
11
گر زان که نهای طالب جوینده شوی با ما
ور زان که نهای مطرب گوینده شوی با ما
22
گر زان که تو قارونی در عشق شوی مفلس
ور زان که خداوندی هم بنده شوی با ما
33
یک شمع از این مجلس صد شمع بگیراند
گر مردهای ور زنده هم زنده شوی با ما
44
پاهای تو بگشاید روشن به تو بنماید
تا تو همه تن چون گل در خنده شوی با ما
55
در ژنده درآ یک دم تا زنده دلان بینی
اطلس به دراندازی در ژنده شوی با ما
66
چون دانه شد افکنده بررست و درختی شد
این رمز چو دریابی افکنده شوی با ما
77
شمس الحق تبریزی با غنچه دل گوید
چون باز شود چشمت بیننده شوی با ما