غزل شمارهٔ 2397
Toggle stanza 1ای گرد عاشقانت از رشک تخته بسته
11
ای گرد عاشقانت از رشک تخته بسته
وی جمله عاشقانت از تخت و تخته رسته
22
صد مطرقه کشیده در یک قدح بکرده
صد زین قدح کشیده چون عاقلان نشسته
33
یک ریسمان فکندی بردیم بر بلندی
من در هوا معلق و آن ریسمان گسسته
44
از آهوان چشمت ای بس که شیر عشقت
هم پوست بردریده هم استخوان شکسته
55
دیدن به خواب در شب ماه تو را مبارک
وز بامداد رویت دیدن زهی خجسته
66
ای بنده کمینت گشته چو آبگینه
بشکسته آبگینه صد دست و پا بخسته
77
در حسن شمس تبریز دزدیده بنگریدم
زه گفتم و ز غیرت تیر از کمان بجسته
زمین