غزل شمارهٔ 1775
Toggle stanza 1گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم
11
گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم
گر تو میی من قدحم ور ترشی من کبرم
22
عبس وجها سندی کان سناه مددی
کل هوی یهویه ذاک جمیل و کرم
33
زنده نباشد دل من گر به مهش دل ندهم
عقل ندارد سر من گر ز نباتش نچرم
44
مبسمه بلبلنی عابسه زلزلنی
ما شطه شیبنی غیبته الف هرم
55
گر کژی آرم سوی او همچو کمان تیر خورم
ور هنر آرم سوی او عرضه کنم بیهنرم
66
بارحتی فکرته هیجنی قلقلنی
قمت اطوف سکرا مغتنما حول حرم
77
گر پی رایش نروم باد گسسته رگ من
ور سوی بحرش نروم باد شکسته گهرم
88
ظلت به مقتنیا مرتزقا مجتنیا
نخله خلد نبتت وسط ریاض و ارم
99
چونک شکارش نشوم خواجه یقین دان که سگم
چون پی اسپش ندوم خواجه یقین دان که خرم
1010
کنت ثقیلا کسلا خففنی جذبته
نمت علی قارعه عاصفنی سیل عرم
1111
گفتم بستهست دلم گفت منم قفل گشا
گفتم کشتی تو مرا گفت من از تو بترم
1212
رو سخن کار مگو کز همه آزاد شدم
رو سخن خار مگو چون همه گل میسپرم
زمین