غزل شمارهٔ 1001
Toggle stanza 1آه در آن شمع منور چه بود
11
آه در آن شمع منور چه بود
کآتش زد در دل و دل را ربود
Ah, what was there in that light-giving candle that it set fire to the heart, and snatched the heart away?
22
ای زده اندر دل من آتشی
سوختم ای دوست بیا زود زود
You who have set fire to my heart, I am consumed, O friend; come quickly, quickly!
33
صورت دل صورت مخلوق نیست
کز رخ دل حسن خدا رو نمود
The form of the heart is not a created form, for the beauty of God manifested itself from the cheek of the heart.
44
جز شکرش نیست مرا چارهای
جز لب او نیست مرا هیچ سود
I have no succour save in his sugar, I have no profit save in his lip.
55
یاد کن آن را که یکی صبحدم
این دلم از زلف تو بندی گشود
Remember him who one dawn released this heart of mine from the chain of your tress.
66
جان من اول که بدیدم تو را
جان من از جان تو چیزی شنود
My soul, the first time I saw you my soul heard something from your soul.
77
چون دلم از چشمه تو آب خورد
غرقه شد اندر تو و سیلم ربود
When my heart drank water from your fountain it drowned in you, and the torrent snatched me away.
زمین