غزل شمارهٔ 3062
Toggle stanza 1اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی
11
اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی
وگر شراب نداری چرا خبر نکنی
22
وگر سه چار قدح از مسیح جان خوردی
ز آسمان چهارم چرا گذر نکنی
33
از آن کسی که تو مستی چرا جدا باشی
وز آن کسی که خماری چرا حذر نکنی
44
چو آفتاب چرا تو کلاه کژ ننهی
ز نور خود چو مه نو چرا کمر نکنی
55
چو آفتاب جمال قدیم تیغ زند
چو کان لعل چرا جان و دل سپر نکنی
66
وگر چو نای چشیدی ز لعل خوش دم او
چرا چو نی تو جهان را پر از شکر نکنی
77
وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریا
چرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی
88
ز گلشن رخ تو گلرخان همیجوشند
چرا چو حیز و محنث نهای نظر نکنی
99
نگر به سبزقبایان باغ کآمدهاند
به سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی
1010
چو خرقه و شجره داری از بهار حیات
چرا سر دل خود جلوه چون شجر نکنی
1111
چو اعتبار ندارد جهان بر درویش
به بزم فقر چرا عیش معتبر نکنی
زمین