رباعی شمارهٔ 133

گفتم که لبت، گفت لبم آب حیات

گفتم دهنت، گفت زهی حبّ نبات

ای شوق لبت ز صبر من برده ثبات

تلخ از شکرین تبسمت کام نبات

خوشتر بود آب سوهن از قند و نبات

با وی چه سخن ز نیل و جیحون و فرات

در عالم بی زری که تلخ ست حیات

طاعت نتوان کرد به امید نجات

از نوح سفینه ایست میراث نجات

گردان و روان میانهٔ بحر حیات

العین لفقدکم کثیرالعبرات

والقلب لذکرکم کثیرالحسرات

ای خرمنت از سنبلهٔ آب حیات

انبار جهان پر است از تخم موات

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات

مانندهٔ حاجیان به حج و عرفات

ما عاشق عشقیم که عشق است نجات

جان چون خضر است و عشق چون آبحیات

ناگاه بروئید یکی شاخ نبات

ناگاه بجوشید چنین آب حیات