غزل شمارهٔ 903
Toggle stanza 1اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد
11
اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد
تو هم به صلح گرایی اگر خدا بگمارد
22
هزار عاشق داری به جان و دل نگرانت
که تا سعادت و دولت که را به تخت برآرد
33
ز عشق عاشق مفلس عجب فتند لئیمان
که آنچ رشک شهان شد گدا امید چه دارد
44
عجب مدار ز مرده که از خدا طلبد جان
عجب مدار ز تشنه که دل به آب سپارد
55
عجب مدار ز کوری که نور دیده بجوید
و یا ز چشم اسیری که اشک غربت بارد
66
ز بس دعا که بکردم دعا شدست وجودم
که هر که بیند رویم دعا به خاطر آرد
77
سلام و خدمت کردم مرا بگفت که چونی
مهم مس چه برآید چو کیمیا نگذارد
88
چگونه باشد صورت به وفق فکر مصور
چگونه مِی شود انگور گر کفش نفشارد