غزل شمارهٔ 2228
Toggle stanza 1جان ما را هر نفس بستان نو
11
جان ما را هر نفس بستان نو
گوش ما را هر نفس دستان نو
22
ماهیانیم اندر آن دریا که هست
روز روزش گوهر و مرجان نو
33
تا فسون هیچ کس را نشنوی
این جهان کهنه را برهان نو
44
عیش ما نقد است وآنگه نقد نو
ذات ما کان است وآنگه کان نو
55
این شکر خور این شکر کز ذوق او
میدهد اندر دهان دندان نو
66
جمله جان شو ار کسی پرسد تو را
تو کیی گو هر زمانی جان نو
77
من زمین را لقمهام لیکن زمین
رویدش زین لقمه صد لقمان نو
88
زرد گشتی از خزان غمگین مشو
در خزان بین تاب تابستان نو