غزل شمارهٔ 845
شاعر: رومی
Toggle stanza 1مرغی که ناگهانی در دام ما درآمد
11
مرغی که ناگهانی در دام ما درآمد
بشکست دامها را بر لامکان برآمد
22
از باده گزافی شد صاف صاف صافی
وز درد هر دو عالم جوشید و بر سر آمد
33
جان را چو شست از گل معراج برشد آن دل
آن جا چو کرد منزل آن جاش خوشتر آمد
44
در عالم طراوت او یافت بس حلاوت
وز وصف لاله رویان رویش مزعفر آمد
55
زان ماه هر که ماند وین نقش را نخواند
در نقش دین بماند والله که کافر آمد
66
ز اوصاف خود گذشتم وز خود برهنه گشتم
زیرا برهنگان را خورشید زیور آمد
77
الله اکبر تو خوش نیست با سر تو
این سر چو گشت قربان الله اکبر آمد
88
هر جان باملالت دورست از این جلالت
چون عشق با ملولی کشتی و لنگر آمد
99
ای شمس حق تبریز دل پیش آفتابت
در کم زنی مطلق از ذره کمتر آمد
زمین