غزل شمارهٔ 297
Toggle stanza 1ای در غم تو به سوز و یارب
11
ای در غم تو به سوز و یارب
بگریسته آسمان همه شب
22
گر چرخ بگرید و بخندد
آن جذبه خاک باشد اغلب
33
از بس که بریخت اشک بر خاک
شد خاک ز اشک او مطیب
44
از گریه آسمان درآمد
صد باغ به خنده مذهب
55
من بودم و چرخ دوش گریان
او را و مرا یکیست مذهب
66
از گریه آسمان چه روید
گلها و بنفشه مرطب
77
وز گریه عاشقان چه روید
صد مهر درون آن شکرلب
88
آن چشم به گریه میفشارد
تا بفشارد نگار غبغب
99
این گریه ابر و خنده خاک
از بهر من و تو شد مرکب
1010
وین گریه ما و خنده ما
از بهر نتیجه شد مرتب
1111
خاموش کن و نظاره میکن
اندر طلب جهان و مطلب