غزل شمارهٔ 1448
Toggle stanza 1در مجلس آن رستم در عربده بنشستم
11
در مجلس آن رستم در عربده بنشستم
صد ساغر بشکستم آهسته که سرمستم
22
ای منکر هر زنده خنبک زنی و خنده
ای هم خر و خربنده آهسته که سرمستم
33
ای عاقل چون لنگر ای روت چو آهنگر
در دلبر ما بنگر آهسته که سرمستم
44
تو شخصک چوبینی گر پیشترک شینی
صد دجله خون بینی آهسته که سرمستم
55
کاهل مشو ای ساقی باقی است ز ما باقی
پر ده می راواقی آهسته که سرمستم
66
آنها که ملولانند زین راه چه گولانند
بس سرد فضولانند آهسته که سرمستم
77
شمس الحق آزاده تبریز و می ساده
تا حشر من افتاده آهسته که سرمستم
زمین