غزل شمارهٔ 2263
Toggle stanza 1یا قمرا لوعه للقمرین سکن
11
یا قمرا لوعه للقمرین سکن
حلت علی حریمهم فی خطر لیمنوا
22
یا شجرا غصونه فوق سماء وهمنا
هز هز فی قلوبنا مرحمه لنجتنوا
33
هر کی تو گردنش زدی گشت درازگردن او
خرمن هر کی سوختی گشت بزرگ خرمن او
44
هر کی سرش شکافتی سر بفراخت بر فلک
هر کی تو در چهش کنی یافت جهان روشن او
55
یا بلدا مخلدا افلح من ثوی به
للبرکات مطلع للثمرات معدن
66
یا سحرا منورا لیس عقیبه دجی
افلح کل منظر ذاک به مزین
77
هر کی طرب رها کند پشت سوی وفا کند
بازکشاندش به خود با کرم مفتن او
88
میکشدش که ای رهی از کف من کجا رهی
رو به من آورید هین ها الذین آمنوا
99
جاء اوان وصلنا یلحقنا باصلنا
شممنا عبیره فانتهضوا لتیقنوا
1010
ما بقی انسلاخنا ان هنا مناخنا
فی عرفات معشر ابتکروا و احسنوا
1111
پند نگار خود شنو از بر او برون مرو
ای دل و دیده دیدهای ای دل و دیده من او
1212
پیش خودم همینشان بر سر من همیفشان
تا ز تو لاف میزنم کم بگرفت دامن او
1313
قد نطق الهوی اسکتوا استمعوا و انصتوا
ان لسان نطقنا عند لقاه الکن
1414
بستم من دهان خود دل بگشاد صد دهان
بهر دل تو تن زدم بس بودم نوازن او
1515
در گل و در شکر نشین بهر خدای لطف بین
سیب و انار تازه چین کمد در فشاندن او