غزل شمارهٔ 1680
Toggle stanza 1من اگر پرغم اگر شادانم
11
من اگر پرغم اگر شادانم
عاشق دولت آن سلطانم
22
تا که خاک قدمش تاج من است
اگرم تاج دهی نستانم
33
تا لب قند خوشش پندم داد
قند روید بن هر دندانم
44
گلم ار چند که خارم در پاست
یوسفم گرچه در این زندانم
55
هر کی یعقوب من است او را من
مونس زاویه احزانم
66
در وصال شب او همچو نیم
قند می نوشم و در افغانم
77
پای من گرچه در این گل ماندهست
نه که من سرو چنین بستانم
88
ز جهان گر پنهانم چه عجب
که نهان باشد جان من جانم
99
گرچه پرخارم سر تا به قدم
کوری خار چو گل خندانم
1010
بودهام مؤمن توحید کنون
مؤمنان را پس از این ایمانم
1111
سایه شخصم و اندازه او
قامتش چند بود چندانم
1212
هر کی او سایه ندارد چو فلک
او بداند که ز خورشیدانم
1313
قیمتم نبود هر چند زرم
که به بازار نیم در کانم
1414
من درون دل این سنگ دلان
چون زر و خاک به کان یک سانم
1515
چونک از کان جهان بازرهم
زان سوی کون و مکان من دانم
زمین