غزل شمارهٔ 194
Toggle stanza 1خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را
11
خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را
دامی نهادهام خوش آن قبله نظر را
22
دیوار گوش دارد آهستهتر سخن گو
ای عقل بام بر رو ای دل بگیر در را
33
اعدا که در کمینند در غصه همینند
چون بشنوند چیزی گویند همدگر را
44
گر ذرهها نهانند خصمان و دشمنانند
در قعر چَهْ سخن گو خلوت گزین سحر را
55
ای جان چه جای دشمن روزی خیال دشمن
در خانه دلم شد از بهر رهگذر را
66
رمزی شنید زین سر زو پیش دشمنان شد
میخواند یک به یک را میگفت خشک و تر را
77
زان روز ما و یاران در راه عهد کردیم
پنهان کنیم سِر را پیش افکنیم سَر را
88
ما نیز مردمانیم نی کم ز سنگ کانیم
بی زخمهای میتین پیدا نکرد زر را
99
دریای کیسه بسته تلخ و ترش نشسته
یعنی خبر ندارم کی دیدهام گهر را
زمین