غزل شمارهٔ 1401
شاعر: رومی
Toggle stanza 1کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم
11
کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشوم
دیدم جمعیت تو چونک پریشان نشوم
22
کوه ز کوهی برود سنگ ز سنگی بشود
پس من اگر آدمیم کمتر از ایشان نشوم
33
آهن پولاد و حجر در کف تو موم شود
من که همه موم توام چونک بدین سان نشوم
زمین