غزل شمارهٔ 163
Toggle stanza 1بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را
11
بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را
به من آورید آخر صنم گریزپا را
Go forth, my comrades, draw along our beloved, at last bring to me the fugitive idol;
22
به ترانههای شیرین به بهانههای زرین
بکشید سوی خانه مهِ خوبِ خوشلقا را
With sweet melodies and golden pretexts draw to the house that moon sweet of presence.
33
وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم
همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را
And if he promises, “I will come in another moment,” all his promises are but cunning to beguile you.
44
دم سخت گرم دارد که به جادوی و افسون
بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را
He possesses a flaming breath, by enchantment and wizardry knotting the water and tying up the air.
55
به مبارکی و شادی چو نگار من درآید
بِنِشین نظاره میکن تو عجایب خدا را
When in blessedness and joy my darling enters, sit you down and behold the marvels of God!
66
چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان
که رخ چو آفتابش بکشد چراغها را
When his beauty shines forth, what shall be the beauty of the comely ones? For his sun-bright face extinguishes all lamps.
77
برو ای دلِ سبکرو به یمن به دلبر من
بِرِسان سلام و خدمت، تو عقیق بیبها را
Go, fleet-paced heart, to Yemen, to my heart’s beloved, convey my greetings and service to that ruby beyond price.
زمین