غزل شمارهٔ 1762
Toggle stanza 1آمدستیم تا چنان گردیم
11
آمدستیم تا چنان گردیم
که چو خورشید جمله جان گردیم
22
مونس و یار غمگنان باشیم
گل و گلزار خاکیان گردیم
33
چند کس را نییم خاص چو زر
بر همه همچو بحر و کان گردیم
44
جان نماییم جسم عالم را
قره العین دیدگان گردیم
55
چون زمین نیستیم یغماگاه
ایمن و خوش چو آسمان گردیم
66
هر کی ترسان بود چو ترسایان
همچو ایمان بر او امان گردیم
77
هین خمش کن از آن هم افزونیم
که بر الفاظ و بر زبان گردیم