غزل شمارهٔ 1532
شاعر: رومی
Toggle stanza 1بیا تا عاشقی از سر بگیریم
11
بیا تا عاشقی از سر بگیریم
جهان خاک را در زر بگیریم
22
بیا تا نوبهار عشق باشیم
نسیم از مشک و از عنبر بگیریم
33
زمین و کوه و دشت و باغ و جان را
همه در حله اخضر بگیریم
44
دکان نعمت از باطن گشاییم
چنین خو از درخت تر بگیریم
55
ز سر خوردن درخت این برگ و بر یافت
ز سر خویش برگ و بر بگیریم
66
ز دل ره بردهاند ایشان به دلبر
ز دل ما هم ره دلبر بگیریم
77
مسلمانی بیاموزیم از وی
اگر آن طره کافر بگیریم
88
دلی دارد غمش چون سنگ مرمر
از آن مرمر دو صد گوهر بگیریم
99
چو جوشد سنگ او هفتاد چشمه
سبو و کوزه و ساغر بگیریم
1010
کمینه چشمهاش چشمی است روشن
که ما از نور او صد فر بگیریم