غزل شمارهٔ 2401
Toggle stanza 1ای صد هزار خرمنها را بسوخته
11
ای صد هزار خرمنها را بسوخته
زین پس مدار خرمن ما را بسوخته
22
از عشق سنگ خارا بر آهنی زده
برقی بجسته ز آهن و خارا بسوخته
33
از سر قدم بساختم ای آفتاب حسن
هم سر به جوش آمده هم پا بسوخته
44
سرنای این دلم ز تو بنواخت پردهای
هم پردهاش دریده و سرنا بسوخته
55
در اصل زمهریر گر افتد ز آتشت
تا روز حشر بینی سرما بسوخته
66
از عالم نه جای ندا کرد عشق تو
هر جان که گوش داشته برجا بسوخته
77
ای لطف سوزشی که شرار جمال تو
جان را کشیده پیش و به عمدا بسوخته
88
آن روی سرخ را می احمر دمی بدید
صفرای عشق او می حمرا بسوخته
99
آن خد احمر ار بنمایی دمی دگر
سودای تو برآید و صفرا بسوخته
1010
طبعی که لاف زلف مطرا همیزدی
از جعد طره تو مطرا بسوخته
1111
در وا شدم به جستن تو جانب فلک
در وا نگشت ماندم دروا بسوخته
1212
کی بینم از شعاع وصال تو آتشی
راه دراز هجر ز پهنا بسوخته
1313
من چون سپند رقص کنان اندر او شده
شعر تر و قصیده غرا بسوخته
1414
اندرفتاده برق به دکان عاشقان
بازار و نقد و ناقد و کالا بسوخته
1515
زر گشته مس جسم ز اکسیر جان چنانک
ز اکسیر مسها را استا بسوخته
1616
ایمان و مؤمنان همه حیران شده ز عشق
زنار پیر راهب ترسا بسوخته
1717
برقی ز شمس دین و ز تبریز آمده
ابری که پرده گشت ز بالا بسوخته