غزل شمارهٔ 917
شاعر: رومی
Toggle stanza 1به یارکان صفا جز می صفا مدهید
11
به یارکان صفا جز می صفا مدهید
چو میدهید بدیشان جدا جدا مدهید
22
در این چنین قدح آمیختن حرام بود
به عاشقان خدا جز می خدا مدهید
33
برهنگان ره از آفتاب جامه کنید
برهنگان ره عشق را قبا مدهید
44
چو هیچ باد صبایی به گردشان نرسد
به جانشان خبر از وعده صبا مدهید
55
به بوی وصل اگر عاشقی قرار گرفت
بهانه را نپذیرم بهانهها مدهید
66
شراب حاضر و معشوق مست و من عاشق
مرا قرار نباشد به بو مرا مدهید
77
شراب آتش و ما زادهایم از آتش
اگر حریف شناسید جز به ما مدهید
88
برای زخم چنین غازیان بود مرهم
کسی که درد ندارد بدو دوا مدهید
99
چو تاج مفخر تبریز شمس دین آمد
لقای هر دو جهان جز بدان لقا مدهید