غزل شمارهٔ 1263
شاعر: رومی
Toggle stanza 1سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش
11
سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش
مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش
22
گه میفتد از این سو گه میفتد از آن سو
آن کس که مست گردد خود این بود نشانش
33
چشمش بلای مستان ما را از او مترسان
من مستم و نترسم از چوب شحنگانش
44
ای عشق الله الله سرمست شد شهنشه
برجه بگیر زلفش درکش در این میانش
55
اندیشهای که آید در دل ز یار گوید
جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش
66
آن روی گلستانش وان بلبل بیانش
وان شیوههاش یا رب تا با کیست آنش
77
این صورتش بهانهست او نور آسمانست
بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش
88
دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد
پس این جهان مرده زندهست از آن جهانش
زمین