غزل شمارهٔ 329
Toggle stanza 1بیایید بیایید که گلزار دمیدهست
11
بیایید بیایید که گلزار دمیدهست
بیایید بیایید که دلدار رسیدهست
Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.
22
بیارید به یک بار همه جان و جهان را
به خورشید سپارید که خوش تیغ کشیدهست
Bring at once altogether soul and world; deliver over to the sun, for the sun has drawn a fine blade.
33
بر آن زشت بخندید که او ناز نماید
بر آن یار بگریید که از یار بریدهست
Laugh at that ugly one showing off airs; weep for that friend who is severed from the Friend.
44
همه شهر بشورید چو آوازه درافتاد
که دیوانه دگربار ز زنجیر رهیدهست
The whole city seethed when the rumour ran abroad that the madman had once again escaped from his chains.
55
چه روزست و چه روزست چنین روز قیامت
مگر نامه اعمال ز آفاق پریدهست
What day is it, what day is it, such a day of uprising?— Perchance the scroll of men’s deeds has already fluttered from the skies.
66
بکوبید دهلها و دگر هیچ مگویید
چه جای دل و عقلست که جان نیز رمیدهست
Beat the drums, and speak no more; what place is there for heart and mind? For the soul too has fled.