غزل شمارهٔ 1618
شاعر: رومی
Toggle stanza 1علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم
11
علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم
به لب چشمه حیوان بکشم پای بمیرم
22
به که مانم به که مانم که سطرلاب جهانم
چو قضا حکم روانم نه امیرم نه وزیرم
33
بروی ای عالم هستی همه را پای ببستی
تو اگر جان منستی نپذیرم نپذیرم
زمین