شمارهٔ 4
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1غمش تا در دلم مَأوا گرفته است
11
غمش تا در دلم مَأوا گرفته است
سرم چون زلف او سودا گرفته است
22
لب چون آتشش آب حیات است
از آن آب آتشی در ما گرفته است
33
هُمای همتم عمری است کز جان
هوای آن قد و بالا گرفته است
44
شدم عاشق به بالای بلندش
که کار عاشقان بالا گرفته است
55
چو ما در سایهٔ الطاف اوییم
چرا او سایه از ما وا گرفته است؟
66
نسیم صبح، عنبر بوست امروز
مگر یارم ره صحرا گرفته است؟
77
ز دریای دو چشمم گوهر اشک
جهان در لؤلؤ لالا گرفته است
88
حدیث حافظ ای سرو سمنبوی
به وصف قد تو بالا گرفته است