قطعه شمارهٔ 9
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1دادگرا تو را فلک جرعه کش پیاله باد
11
دادگرا تو را فلک جرعه کش پیاله باد
دشمن دل سیاه تو غرقه به خون چو لاله باد
22
ذروهٔ کاخ رتبتت راست ز فرط ارتفاع
راهروان وهم را راه هزار ساله باد
33
ای مه برج منزلت چشم و چراغ عالمی
بادهٔ صاف دایمت در قدح و پیاله باد
44
چون به هوای مدحتت زهره شود ترانهساز
حاسدت از سماع آن محرم آه و ناله باد
55
نه طبق سپهر و آن قرصهٔ ماه و خور که هست
بر لب خوان قسمتت سهلترین نواله باد
66
دختر فکر بکر من محرم مدحت تو شد
مهر چنان عروس را هم به کفت حواله باد