غزل شمارهٔ 316
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم
11
زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم
ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم
22
مِی مَخور با هَمه کَس تا نَخورَم خونِ جِگَر
سَر مَکِش تا نَکِشَد سَر به فَلَک فَریادَم
33
زُلف را حَلقه مَکُن تا نَکُنی دَر بَندَم
طُرّه را تاب مَده تا نَدَهی بَر بادَم
44
یارِ بیگانه مَشو تا نَبَری از خویشم
غَمِ اَغیار مَخور تا نَکُنی ناشادَم
55
رُخ بَراَفروز که فارغ کُنی اَز بَرگِ گُلم
قَد بَراَفراز که اَز سَروْ کُنی آزادَم
66
شَمعِ هَر جَمع مَشو وَر نَه بِسوزی ما را
یادِ هَر قوم مَکُن تا نَرَوی اَز یادَم
77
شُهرهٔ شَهر مَشو تا نَنَهَم سَر دَر کوه
شورِ شیرین مَنَما تا نَکُنی فَرهادَم
88
رَحم کُن بَر مَنِ مِسکین و بِه فَریادَم رَس
تا به خاکِ دَرِ آصِف نَرِسَد فَریادَم
99
حافظ از جورِ تو حاشا که بِگَرداند روی
مَن اَز آن روز که دَر بَندِ توام آزادَم
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 371
عالم بیخبری بود بهشت آبادم
تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5613
بیخودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادم
تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5614
فاش میگویم و از گفتهٔ خود دلشادَم
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم
حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 317