غزل شمارهٔ 266
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1دلم رمیدهٔ لولیوَشیست شورانگیز
11
دلم رمیدهٔ لولیوَشیست شورانگیز
دروغوَعده و قَتّالوَضع و رنگآمیز
22
فدایِ پیرهنِ چاکِ ماهرویان باد
هزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز
33
خیالِ خالِ تو با خود به خاک خواهم برد
که تا ز خالِ تو خاکم شود عَبیرآمیز
44
فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقی
بِخواه جام و گلابی به خاکِ آدم ریز
55
پیاله بر کفنم بند، تا سحرگهِ حَشر
به مِی ز دل بِبَرَم هولِ روزِ رستاخیز
66
فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز وِلایِ تواَم نیستْ هیچْ دست آویز
77
بیا که هاتفِ میخانه دوش با من گفت
که در مَقامِ رضا باش و از قَضا مَگریز
88
میانِ عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجابِ خودی حافظ از میان برخیز
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
دمید صبح مبارک طلوع، ساقی، خیز
به دلخوشی می صافی به جام روشن ریز
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1129
همی برآیم با آن که برنیاید خلق
و برنیایم با روزگار خورده گریز
رودکیقصاید و قطعاتشمارهٔ 71 - در مدح نصر بن احمد سامانی
نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز
زهیزم تر من شد فسرده آتش تیز
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4802
دلیل منزل شوقم به دامنم آویز
شرر ز آتش نابم به خاک خویش آمیز
علامہ اقبالپیام مشرقمی باقیغزل شمارهٔ 28
ببند دست و می از شیشه در گلویم ریز
که من به قول دف و چنگ نشکنم پرهیز
نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 289
غمم به عیش درآمیخت عشق رنگ آمیز
کنون نه هست غمم کند و نی نشاطم تیز
نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 291