غزل شمارهٔ 488
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1سَحرم هاتف میخانه به دولتخواهی
11
سَحرم هاتف میخانه به دولتخواهی
گفت باز آی که دیرینهٔ این درگاهی
22
همچو جَم جرعهٔ ما کَش که ز سِرّ دو جهان
پرتو جام جهانبین دهدَت آگاهی
33
بر در میکده رندان قلندر باشند
که سِتانند و دهند افسر شاهنشاهی
44
خشت، زیر سر و بر تارَک هفتاختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحبجاهی
55
سَر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بَر شد و دیوار بدین کوتاهی
66
قطع این مرحله بیهمرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی
77
اگرت سلطنت فقر ببخشند ای دل
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی
88
تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی
99
حافظِ خامطمع! شرمی از این قصّه بدار
عملت چیست که فردوس بَرین میخواهی؟
زمین