غزل شمارهٔ 375
Toggle stanza 1صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
11
صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم
22
نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم
33
فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم
44
بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم
55
عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم
66
سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانهاش نقاب ز رخسار برکشیم
77
کو جلوهای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم
88
حافظ نه حد ماست چنین لافها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم
زمین