غزل شمارهٔ 113
Toggle stanza 1بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
11
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد
Last night, to the rose, the violet spake; and a sweet trace gave, Saying: “In the world, me, torment a certain one’s tress gave.”
22
دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا
درش بِبَست و کلیدش به دلسِتانی داد
The store of mysteries, was my heart; and, the hand of Fate Closed its door; and its key to that heart-ravisher - gave.
33
شکستهوار به درگاهت آمدم، که طبیب
به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد
To Thy court, like one shattered, I came. For, the physician, Me, a trace to the electuary of Thy grace gave.
44
تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد
Sound be his body; glad be his heart; happy, his mind! That, the hand of justice and help to the feeble one, he gave.
55
برو معالجهٔ خود کن ای نصیحتگو
شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟
O counsel utterer! go, devise thy own remedy: Loss to whom, wine and the sweet mistress gave.
66
گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد
Me miserable, He passed and told to my opponents: “What a pity! my Hafez how miserable life he gave.”