غزل شمارهٔ 478
شاعر: حافظ
Toggle stanza 1نوش کن جامِ شرابِ یک منی
11
نوش کن جامِ شرابِ یک منی
تا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی
22
دل، گشاده دار چون جامِ شراب
سر گرفته چند چون خُمّ دَنی
33
چون ز جام بیخودی رطلی کشی
کم زنی از خویشتن لافِ منی
44
سنگسان شو، در قدم نی همچو آب
جمله رنگآمیزی و تَردامنی
55
دل به مِی دربند تا مردانهوار
گردن سالوس و تقوا بشکنی
66
خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر
خویشتن در پای معشوق افکنی
زمین