غزل شمارهٔ 42
Toggle stanza 1حالِ دل با تو گفتنم، هوس است
11
حالِ دل با تو گفتنم، هوس است
خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است
To utter to thee the state of my heart is my desire: To hear news of my heart is my desire.
22
طَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاش
از رقیبان نَهُفتَنَم، هوس است
Behold the crude desire-how the well-known tale To conceal from the watchers is my desire.
33
شبِ قدری چنین عزیزِ شریف
با تو تا روز خُفتنم، هوس است
A night of power like this, precious and holy, To sleep with thee till day, is my desire.
44
وه که دُردانهای چنین نازک
در شبِ تار سُفتنم، هوس است
Alas! the unique pearl so tender To pierce in the dark night, is my desire.
55
ای صبا امشبَم مَدَد فرمای
که سحرگه شکفتنم، هوس است
O breeze! to-night, give help: For, in the morning time, to blossom is my desire.
66
از برای شَرَف به نوُکِ مژه
خاکِ راهِ تو رفتنم، هوس است
For exaltation’s sake, with the point of the eye-lash To sweep the dust of the Path is my desire.
77
همچو حافظ به رَغمِ مُدَعیان
شعرِ رندانه گفتنم، هوس است
In abhorrence of the claimants, like Hafez To utter profligate verse is my desire.
زمین