بخش 2 - ستایشِ خرد
Toggle stanza 1کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد
11
کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد
بِدین جایگَه گفتن اَندر خُورَد
22
کُنون تا چه داری بیار از خِرَد
که گوشِ نیُوشَنده زو بَر خُورَد
33
خِرَد بِهتر از هَر چه ایزَد بِداد
ستایش خِرَد را بِه از راهِ داد
44
خِرَد رَهنمای وُ خِرَد دِلگشای
خِرَد دَست گیرد به هَر دو سَرای
55
از او شادمانی وزویَت غَمی است
وزویَت فُزونی وزویَت کَمی است
66
خِرَد تیره وُ مَرد روشن رَوان
نَباشَد هَمی شادمان یِک زَمان
77
چه گُفت آن خِرَدمَند مَردِ خِرَد
که دانا زِ گفتار او بَر خُورَد
88
کسی کو خِرَد را نَدارَد زِ پیش
دِلش گَردَد از کَردهٔ خویش ریش
99
هُشیوار دیوانه خوانَد وُرا
همان خویش بیگانه دانَد وُرا
1010
از اویی به هَر دو سَرای اَرجمَند
گسسته خِرَد پای دارَد به بَند
1111
خِرَد چَشمِ جان اَست چون بِنگری
تو بیچَشمْ شادان جَهان نَسپَری
1212
نخُستآفرینش خِرَد را شِناس
نگهبانِ جان است و آنِ سه پاس
1313
سه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبان
کَز این سه رَسَد نیک و بَد بیگَمان
1414
خِرَد را وُ جان را که یارَد سُتود
وَ گَر مَن سِتایم که یارَد شُنود
1515
حَکیما چو کَس نیست گُفتن چه سود
از این پَس بگو کآفرینش چه بود
1616
تویی کردهٔ کِردگارِ جهان
ببینی هَمی آشکار وُ نَهان
1717
به گفتارِ دانندگان راه جُوی
به گیتی بِپوی وُ به هَر کَس بِگوی
1818
زِ هَر دانشی چون سخن بِشنَوی
از آموختن یِک زَمان نَغنَوی
1919
چو دیدار یابی به شاخِ سَخُن
بدانی که دانش نیاید به بُن