بخش 4 - گفتار اَندر آفرینشِ مَردُم
Toggle stanza 1چو زین بُگذَری مَردُم آمد پَدید
11
چو زین بُگذَری مَردُم آمد پَدید
شد این بَندها را سَراسَر کِلید
22
سَرش راست بَر شُد چو سَروِ بُلَند
به گفتارْ خوب و خِرَدْ کار بَند
33
پذیرندهٔ هوش و رای و خِرَد
مَر او را دَد و دام فَرمان بَرَد
44
زِ راهِ خِرَد بِنگَری اَندکی
که مَردُم به مَعنی چه باشَد یکی
55
مگر مَردُمی خیره خوانی هَمی
جز این را نشانی نَدانی هَمی
66
تو را از دو گیتی بَر آوَردهاَند
به چَندین میانچی بِپَروَردِهاَند
77
نُخُستینِ فِطرَت پَسینِ شُمار
تویی خویشتَن را به بازی مَدار
88
شِنیدَم زِ دانا دِگرگونه زین
چه دانیم رازِ جَهان آفرین
99
نِگَه کُن سَرانجامِ خود را ببین
چو کاری بیابی اَز این بِه گُزین
1010
به رَنج اَندر آری تَنَت را رَواست
که خود رَنج بُردن به دانش سِزاست
1111
چو خواهی که یابی زِ هَر بَد رَها
سَر اَندر نَیاری به دامِ بَلا
1212
نِگه کُن بِدین گُنبدِ تیزگَرد
که دَرمان اَزوی اَست و زویَست دَرد
1313
نه گَشتِ زَمانه بِفَرسایَدَش
نه آن رَنج وُ تیمار بِگزایَدَش
1414
نه از جُنبش آرام گیرَد هَمی
نه چون ما تَباهی پَذیرَد هَمی
1515
اَز او دان فُزونی اَز او هَم شُمار
بَد و نیک نَزدیکِ او آشکار