غزل شمارهٔ 188
Toggle stanza 1ز گفتوگو نیامد صیدِ جمعیت به بند ما
11
ز گفتوگو نیامد صیدِ جمعیت به بند ما
مگر از سعیِ خاموشی نفسگیرد کمند ما
22
اگر از خاکِ ره تا سایه فرقی میتوان کردن
جز این مقدار نتوانیافت از پست و بلند ما
33
ز سیرِ برقتازانِ شررجولان چهمیپرسی؟
که بود از خودگذشتن اولینگامِ سمند ما
44
تو خواهی پرده رنگینساز و خواهی چهره گلگونکن
به هر آتش که باشد سوختندارد سپند ما
55
از آن چشمِ عتابآلود ذوقِ زندگانی کو؟
غمِ باداممِ تلخی برد شیرینی ز قند ما
66
ز جوشِ باده میباید سراغ نشئه پرسیدن
همان نیرنگِ بیچونیست عرضِ چون و چند ما
77
اگر تا صانع از مصنوع راهی میتوان بردن
چرا دربندِ نقشِ ما نباشد نقشبند ما؟
88
چو شمع از جستجو رفتیم تا سر منزلِ داغی
تلاشِ نقشِ پایی داشت شبگیرِ بلند ما
99
نگاهِ عبرتیم اما درین صحرای بیحاصل
حریفِ صیدِ گیرایی نمیگردد کمند ما
1010
نگردد هیچکافر محوِ افسونِ غلطبینی
غبارِ خویش شد در جلوهگاهت چشمبند ما
1111
جهان توفان رنگ و دل همان مشتاق بیرنگی
چه سازد جلوه با آیینهٔ مشکلپسند ما
1212
کمین نالهای داریم در گَردِ عدم بیدل
ز خاکستر صدای رفته میجوید سپند ما